တစ်ခါက ပုပ္ပါးတောင်နားတွင် သစ်ခုတ်စားသည့် မောင်ပွားရှိသည်။ တစ်နေ့သစ်ခုတ်သွားရင်း ဝတ်စုံနီ အပေါ်အောက် ပြောင်ပြောင်ရောင်ရောင်ဝတ်ထားသည့် တုတ်တိုတစ်ချောင်းနှင့် လူတစ်ယောက်ကို တောထဲတွင်တွေ့ရာ မောင်ပွားမနေနိုင်၊ စိတ်ဝင်စား၍ အသာလိုက်ချောင်းသည်။ ထိုလူနီသည် ဟိုနားသည်နားက သစ်ဥသစ်ဖုသစ်မြစ်တို့ကို တူးဆွ၍ တောင်​ခြေနားက ကျောက်ဖျာကြီးတစ်ချပ်သို့ ခါးတောင်းကျိုက်ထဲတွင်ထည့်၍ သယ်သွားသည်။ မောင်ပွားလည်း ဟိုခြုံတိုး သည်ခြုံတိုးနှင့် လိုက်ချောင်းသည်။ ကျောက်ဖျာပေါ်တွင် ပါလာသော သစ်ဥသစ်ဖုတို့ကို သူ့တုတ်တိုလေးဖြင့် ရောကြိတ်ကာ ရလာသော ဆေးရည်ကို ကောက်လျက်လိုက်ပြီးနောက် ပေါင်တစ်ချက်ပုတ်ကာ ထခုန်လိုက်သည်တွင် ထိုလူနီလည်း မိုးပေါ်ပျံထွက်သွားတော့သည်။ မောင်ပွားလည်း အံ့အားသင့်ကာ ငေးကြည့်နေရာမှ “ဟာ ဒါ ဇော်ဂျီ ပဲ” ဟု ဝမ်းသာအားရ ရေရွတ်၍ ပုန်းနေရာမှ အမြန်ခုန်ထွက်ကာ ဆေးကြွင်းဆေးကျန်တို့ကို အငမ်းမရ ကောက်လျက်တော့သည်။ သူ့စိတ်ကူးမှာ အချောင် ဇော်ဂျီကဲ့သို့ မိုးပျံနိုင်ရန်ဖြစ်သည်။ ယင်းနောက် ပေါင်တစ်ချက်ပုတ်ပြီး လေထဲသို့ထခုန်လိုက်သည်တွင် စွေ့ကနဲ မြောက်တက်သွားပါ၏။ သို့သော် တစ်တောင်သာသာမျသာဖြစ်၍ အပေါ်လည်း ဆက်မတက် ​အောက်လည်း ပြန်မကျတော့ဘဲ လေထဲတွင် တန်းလန်းကြီးဖြစ်နေတော့သည်။ နောက်ပိုင်း မောင်ပွားတစ်ယောက် ဝါးလုံးရှည်နှင့် မြေကြီးကို ထောက်ကာထောက်ကာ သွားရသောဟူ၏။ အရပ်ကခေါ်သည်ကား ဟိုမရောက်သည်မရောက် မောင်ပွား ဟူသတည်း။

Note:#Inspired by a story in Shwe Thwe Journal 20 years ago.

Tags: , ,

· · · ◊ ◊ ◊ · · ·

အပြင်လူ

12 Nov 2007
ဟိုး….. ရှေးရှေးတုန်းက ယုန်နဲ့လိပ်တို့ လမ်းမှာ ဘာကြောင့်ရယ်မသိ ဆုံမိကြသတဲ့။ အဲဒီမှာတင် ယုန်ကလိပ်ကို အပြေးပြိုင်ဖို့ စိန်ခေါ်ပါလေရော တဲ့။ ကဲ… ကြည့်။ အဲဒါကိုက အဓိပ္ပါယ် မရှိတာ။ ဘယ့်နှယ်ဗျာ။ ယုန်နဲ့လိပ် အပြေးပြိုင်ရင် ဘယ်သူနိုင်မလဲ ဆိုတာ အသိသာကြီး။ ဒါ လိပ်မှာ မသမာတဲ့ အကြံရှိလို့ သူကစပြီး စိန်ခေါ်တာ ဖြစ်ရမယ်။ အင်း ဒါပေမယ့် အပြင်လူ သက်သေမရှိတော့ စာအုပ်ထဲမှာ ပါတဲ့အတိုင်း ယုံရတော့တာကလား။ 

အဲဒါနဲ့ အပြေးစပြိုင်ကြပါလေရော တဲ့။ ဒီနေရာမှာ ခဏရပ်၊ စဉ်းစားကြည့်။ ဒိုင်လူကြီး တစ်ယောက်တောင် မရှိဘဲ အပြေးပြိုင်ကြသတဲ့ဗျာ။ အဓိပါယ် မရှိတာ။ သိတဲ့အတိုင်း ယုန်က ရှေ့က အပြတ်အသတ်ပေါ့။ ပန်းဝင်ခါနီးမှာ အင်မတန် စိတ်ကောင်းရှိတဲ့ ယုန်က တရားမျှတစွာ ယှဉ်ပြိုင်ရအောင် ခဏလှဲစောင့်သတဲ့။ ဒါပေမယ့် ဟိုလိပ်ပုတ်က ကြိုပြီးအိပ်ဆေးခတ်ထားတယ်နဲ့ တူပါတယ်ဗျာ။ ယုန်ကလေးခမျာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျသွားပါလေရောလား။ အဲဒီမှာတင် လိပ်ပုတ်က တုန်ချိချိနဲ့ ပန်းဝင်သွားပါလေရော တဲ့။ ဒါကလည်း သူ့အပြောပါ။ တကယ်ပန်းဝင်တာလည်း ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မှာ။ ဒါပေမယ့် သဘောကောင်းတဲ့ ယုန်ကလေးဟာ ဘာတခွန်းမှ စောဒကမတက်ဘဲ အရှုံးကို ဝန်ခံလိုက်သတဲ့။ အင်မတန်မှ သဘောထားကြီးတဲ့ ယုန်ပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလုပ်ဇာတ်ဟာ လိပ်တွေရဲ့ ကျောင်းသုံးစာအုပ် ပထမဆုံး စာမျက်နှာ ဖြစ်နေတာတော့ အနော်တို့ ယုန်မျိုးနွယ်တွေရဲ့ သိက္ခာကို ထိပါးစေတာ အမှန်ပဲ။

ဒီတော့ ဒီကနေ့ဟာ သမိုင်းကိုတစ်ကျော့လှန်၊ ပထဝီကိုဆွဲထုတ်၊ တွေ့သမျှကူးချ အဲလေ ဒီကနေ့ဟာ သမိုင်းကို တစ်ကျော့လှန်ပြီး ယုန်နဲ့ လိပ်တို့ရဲ့ အနိုင်အရှုံးကို ပြောင်းပြန် လုပ်ပစ်မယ့် နေ့ပေါ့။

ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က ဒီကနေ့ အပြေးပြိုင်ကြဖို့ အနော်နဲ့ မျက်ကြောမတည့်တဲ့ လိပ်ငပျင်းကို သွားစိန်ခေါ်တော့ သကောင့်သားက မဆိုင်းမတွ လက်ခံလိုက်သဗျ။ ဒီကောင့်မျက်နှာက မချိုမချဉ်နဲ့ ဘာအကြံတွေ ရှိနေလဲတော့ မသိဘူး။ ဒီလိပ်မျိုးလိပ်နွယ်တွေက သိပ်တောက်ကျင့်ကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါနဲ့ အနော့ဘက်က စိတ်ချရအောင် တစ်ပတ်လုံးလုံး စားလိုက်အိပ်လိုက်နဲ့ ပြင်ဆင်လေ့ကျင့်နေရတာ အားတယ်လို့ မရှိပါဘူးဗျာ။

ရှေးရှေးတုန်းကလို မဖြစ်အောင် အပြင်လူတစ်ယောက်ယောက် အဲ တစ်ကောင်ကောင် သက်သေပါမှ ဖြစ်မယ်လို့ တွေးမိတယ်ဗျ။ ဒါနဲ့ ခွေးနှစ်ကောင်ကိုက်တိုင်း အခမဲ့ ဒိုင်လုပ်ပေးနေကျ ဇီးကွက်ကြီးဦးမဟာကို အနော်တို့ပြိုင်ပွဲမှာ ဒိုင်လုပ်ပေးဖို့ ဖတ်ကြားခဲ့ပါတယ်။ အင်း ဒိုင်ဆိုတော့ နည်းနည်းပါးပါး ဂါရဝပြုသင့်တာပေါ့ လို့တွေးမိပြီး လက်ဆောင်ထုပ်လေးနဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အိမ်တိုင်ရာရောက် သွားပြီး နောက်ဖေးပေါက်က ဝင်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီမှာတင် လားလား ဟိုလိပ်ငနဲသားက လက်ဆောင်ထုပ်ကြီးနဲ့ ကြိုရောက်နေပါရောလား။ တော်တော် တောက်ကျင့်တန်တဲ့လိပ်။ ရိုးရိုးသားသား ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ မကြိုးစားဘူး။ တောက်ညင့်ကတ်ကတ်နဲ့ အချင်းချင်း မမြင်ချင်ဟန်ဆောင်ပြီး ပုခုံးချင်းဝင်တိုက်ခဲ့တာ ငနဲသားက လိပ်ခွံကြီးနဲ့ဆိုတော့ ပုခုံးတောင် အောင့်သွားတယ်။ ဟင်း သိမယ်၊ နေနှင့်အုံး။

ကဲ ဒီကနေ့တော့ ပုဝါမကူ ရေမရှုစတမ်း တွေ့ကြသေးတာပေါ့။ အမယ် ငနဲသားက မမှုသလိုလိုနဲ့ သူ့ရဲ့မရှိတဲ့ခါးကို လိမ်ချိုးနေသေးတယ်။ ဟင်းဟင်း ဒါလောက်တော့ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ဒင်းရှုံးမှာ ကြိုသိနေတယ်လေ။
မကြာပါဘူး။ ဇီးကွက်ကြီးဦးမဟာ ကွတကွတနဲ့ ရောက်လာပါလေရော။

“ကဲကဲ လောင်းကြေးတွေ ထုတ်ကြ”

အဲဒီနောက် ဦးမဟာက သူ့မျက်လုံးနှစ်ဆလောက်ရှိတဲ့ မျက်မှန်ကိုပင့်ပြီး ဝါးကနဲ တစ်ချက်သမ်းလိုက်တယ်။ အဲဒါ ပြိုင်ပွဲစပြီလို့ အချက်ပေးတာပဲ။

“ဝှစ်”

အဟိ လိပ်ငနာတော့ နောက်မှာ အပြတ်အသတ်ကျန်ခဲ့ပြီထင်… အင်… အနော့ဘေးမှာ ကပ်ပါလာပါကလား။ လားလား ဒင်းမှာ ကုလားမခြေထောက်ကြီးနဲ့။ စပ်ဖြီးဖြီးနဲ့ ပြောလိုက်သေး။

“ အဟီး ကုလားမခြေထောက် မသုံးရဘူးလို့ မပြောထားဘူးလေ”

“ သြော် ဂလိုကြေးလား ရတယ်”

အနော်လည်း လမ်းဘေးကခြုံထဲမှာ အသင့်ဝှက်ထားတဲ့ ဘိုင်စကယ်ကို ပြေးခွလိုက်တယ်။

“ ဟေ့ ဟေ့ ဘယ်လိုလုပ်တာလဲ”

“ ဟီးဟီး ဘိုင်စကယ်မပါဘူးလို့ မကျောထားဘူးလေ”

အဲမှာတင် လိပ်ပုတ်က ဘီးခွေထဲ သူ့ကုလားမခြေထောက်ကြီး ထိုးထည့်လိုက်ပါလေရော။

“ ဂျုန်း”

“ ဟာ တော်တော် အကျင့်ပုတ်တဲ့ကောင်”

“ မင်းကော ဘာထူးလဲ”

“ ဝုန်း… ဖုန်း…. ခွပ်”

အနော်နဲ့ လိပ်ငပျင်း နှစ်ကောင်သား ဆဲဆိုလုံးထွေးပြီး သတ်ပုတ်နေတာ ပန်းတိုင်နား ရောက်တဲ့ထိပဲ။ အဲမှာ ဦးမဟာကိုလည်း မတွေ့။ နှစ်ကောင်သား သူ့ထက်ငါဦးအောင် ပန်းတိုင်ထိပ်က အလံကို ဆွဲလုလိုက်တယ်။

“ဗြိ”

အလံက နှစ်ပိုင်းပြဲပြီး လိပ်ငပျင်းဆီ တစ်ပိုင်းပါသွားတယ်။ အလံပေါ်မှာ ချောက်တီးချောက်ချက် လက်ရေးနဲ့ စာရေးထားတယ်။

ငွေတွေ
းပြီ
တာ
ဟာ

တန်တော့ ဒါလောင်းကြေးတွေဝှက်ထားတဲ့ နေရာပဲဖြစ်ရမယ်။ လိပ်ငနာကို မသိမသာငဲ့ကြည့်လိုက်တော့ ဒင်းက ပေစောင်းစောင်း ပြန်ကြည့်ပြီး သူ့ဟာကို လိပ်ခွံထဲ ထိုးထည့်လိုက်တယ်။ ငါးမိနစ်လောက် တစ်ကောင်နဲ့တစ်ကောင် ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့်လုပ်နေပြီးမှ ဒင်းကစပြောလာတယ်။

“ ဟေ့ရောင် မင်းစာကိုပြ”

“ မရဘူး မင်းစာကိုအရင်ပြ”

“ ဒီလိုလုပ် အတူတူ ကြည့်မယ်”

“ အေး”

အနော်တို့စာကို ဆက်စပ်လိုက်တော့ ဂလိုဂလိုရပါတယ်။

အဟိ နာ ငွေတွေ
ယူပြေးပြီ
တာ့တာ
မဟာ

လည်လှပါတယ်ဆိုတဲ့ အနော်တို့နှစ်ကောင်လည်း ရှက်ရှက်နဲ့ ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူမှ မပြောဖို့ သဘူတောလိုက်ကြတယ်။ ဟင်း နောက်ဆုံးတော့ ငွေဆုံးတာပဲ အဖတ်တင်တယ်။ တောက်… အဲဒါကြောင့်ပြောတာ… အပြင်လူကို ယုံပါနဲ့ဆို။

Tags: , ,

· · · ◊ ◊ ◊ · · ·

ငပျင်း

12 Nov 2007
တစ်ခါက ရွာတစ်ရွာမှာ ငပျင်းဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိပါသတဲ့။ ပျင်းလိုက်ပုံများ နှစ်ယောက်မရှိပါဘူးတဲ့။ တစ်နေ့တော့ ငပျင်းအမေက ခေါ်ပါလေရော။ 

“ဟဲ့ သားလေးငပျင်း… ငှက်ပျောသီးလာစား”

“ဟာ… ပျင်းတယ်… အခွံနွှာပေး”

“ပြီးပြီ… ရော့”

“ဝါးရမှာပျင်းတယ်… အမေဝါးပေး”

“ပြီးပြီ”

“မျိုချရမှာ ပျင်းတယ်… အမေပဲ မျိုချလိုက်တော့”

အဲလောက်ကိုပျင်းတာ။ ပုလင်းနက်ဖိုရမ်ထဲ ဝင်ရင်လည်း တော့ပစ်တွေတင်တင်ပြီး ပျင်းလွန်းလို့ဆိုပြီး တစ်ခါမှ ဝင်မရေးပါဘူးတဲ့။ သူတင်တဲ့တော့ပစ်တွေမှာလည်း စာရိုက်ရမှာ ပျင်းလို့ဆိုပြီး ဘာခေါင်းစဉ်မှ မတပ်ပါဘူးတဲ့။

ဂလိုနဲ့ပဲ နောက်ဆံတတင်းတင်းနဲ့ ငပျင်းမိဘနှစ်ပါးဟာ ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ဆုံးပါးသွားပါလေရောတဲ့။ ငပျင်းတစ်ယောက်ဟာ ချက်တင်ဝင်လိုက်၊ ဂိမ်းဆော့လိုက်၊ အိပ်လိုက်၊ စားလိုက် လုပ်နေရင်းက မိဘနှစ်ပါးထားခဲ့တဲ့ အမွေများ တဖြည်းဖြည်းပြောင်လာလိုက်တာ နွားပိန်တရှဉ်းနဲ့ အိမ်တစ်လုံးပဲ ကျန်ပါတော့ သတဲ့။ အဲဒီနွားပိန်တစ်ရှဉ်းဟာလည်း ငပျင်း ဂရုမစိုက်တဲ့အလျောက် ရွာထဲမှာ ဟိုခြံဝင် ဒီခြံထွက်နဲ့ ရွာသားတွေရဲ့ တောက်ညင့်ကပ်မှုကို အတော်လေး ခံရပါသတဲ့။ ဂလိုနဲ့ တစ်နေ့တော့ နွားတစ်ရှဉ်းခမျာ အသွားမတော် တစ်လှမ်း ဆိုသလို လူဖြောင့်စိတ်တို မုဆိုးကြီး ကိုဟိတ်ရဲ့ ညှောင့်ကျင်းထဲကျပြီး မာလကီးပါလေရော။ ကိုဟိတ်လည်း အားနာနာနဲ့ ငပျင်းကို ဝင်ပြောသတဲ့။

“မင်းနွားနှစ်ကောင်တော့ သွားရှာပြီကွာ… ကျွတ်ကျွတ်… အသားကိုပေါ်ပြီး အရပ်ဝေလိုက်တော့မယ်နော်… ရှလွတ်”

“သဘော သဘော… ကျန်တဲ့အရေခွံသာ ကျနော့်ပေး”

နွားအရေခွံလည်းရရော အိမ်ပြင်မှာ နှစ်ရက်လောက် အခြောက်လှမ်းပြီး အဲဒီနွားအရေခွံ မစိုမခြောက်ကြီးကို လိပ်နေပါသတဲ့။ ရွာသားတွေလဲ ဝိုင်းစပ်စုတာပေါ့။

“မစိုမခြောက်ကြီးနဲ့ ဘာလုပ်မလို့လဲ”

“အို… သူများကို အဲလိုမပြောပါနဲ့… အဲလေ… ဟိုဘက်ရွာမှာ ဆင်ခုနစ်ကောင် ဖိနပ်လုပ်ငန်းက အဲဒီနွားအရေခွံ မစိုမခြောက်တွေကို ဈေးကောင်းပေး ဝယ်နေတယ်တဲ့”

ငပျင်းလည်း ရွှီးလိုက်တာပေါ့။ အမှန်က ဘယ်ဟုတ်ရမှာလဲ။ ခြောက်တဲ့အထိ စောင့်ရမှာ ပျင်းလို့။ ရွာသားတွေလည်း ငပျင်းအကြောင်း နောကြေနေပြီမို့ မယုံတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ကြည့်ပြီး ထွက်သွားကြသတဲ့။ ငပျင်းလည်း ရှက်ရှက်နဲ့ သူအလိပ်ကြီးကို ကောက်ထမ်း ရွာပြင်ကို သုတ်သုတ်သုတ်သုတ်နဲ့ ထွက်သွားပါလေရော။ ဂလိုနဲ့ ခြေဦးတည့်ရာ လျှောက်သွားလိုက်တာ မှောင်လာတော့ သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်တက်၊ သူ့အလိပ်ကြီး ခေါင်းအုံးပြီး အိပ်နေပါသတဲ့။ သန်းခေါင်လောက်လဲရောက်ရော လူတစ်စု မှောင်ရိပ်ခိုပြီး အဲဒီသစ်ပင်အောက် ရောက်လာပါသတဲ့။ သူတို့ကတော့ ဓားပြတိုက်ပြီး ဝေစုလာခွဲတဲ့ ဓားပြအုပ်စုပေါ့။ ခေါင်းဆောင်ကတော့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး လေရူး။( ထီးကိုင်းများ၊ ဖိနပ်များ ချုပ်သူမဟုတ်)

“ကဲ… အားလုံးပဲ ဝေစုခွဲမယ်… ထိုင်ကြ။”

“ဆရာ… အနော်က အင်ခရစ်လုပ်ထားတဲ့ စစ်ကျူရတီကုတ်ကို ဖြေပေးတာနော်… အနော် ဝေစုပိုရသင့်တယ်။”

“အနော်က အလာမ်းစစ်စတမ်ကို ဒစ်ဇေးဘဲ လုပ်ပေးတာနော်… အနော်ပိုရမှ ဖြစ်မယ်။”

“ဓားစာခံတွေကို ပွိုင့်သာတီအိတ်တစ်လက်တည်းနဲ့ ထိန်းရတဲ့ အနော့ကိုလည်း ထည့်တွက်အုံးမှပေါ့ ဆရာရူးရဲ့။”

“ဟိတ်… တိတ်ကြစမ်း… ဒီပလန်းကို ခေါင်းဆောင်စီစဉ်တဲ့ ငါသာလျှင် အရေးအပါဆုံး… ဟီးဟီးဟီး… ဒီတော့ ငါပဲ ဝေစုပိုရသင့်တယ်။”

(သံပြိုင်) “အဟင့်ဟင့်… ဆရာရူး မတရားဘူး။”

“ဘာကွ… ငါမတရားရင် မိုးကြိုးအကြိမ်တစ်ထောင် ငါ့ငယ်ပါတည့်တည့် အဲလေ ငါ့ငယ်ထိပ်တည့်တည့် ပစ်ပါစေကွာ… ဟွန်း…”

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ငပျင်းရဲ့ သားရေလိပ်ကြီးဟာ ခေါင်းအောက်ကလျှောပြီး ပြုတ်ကျလာသတဲ့။

“ဝုန်း.. ဂျုန်း.. ဂျလုံး.. ဖြောင်း… ဂျွတ်…”

ဓားပြအုပ်စုလည်း မိုးကြိုးပစ်ပါပြီဆိုပြီး ရှိတာတွေ ပစ်ချ၊ ကိုယ်လွတ်ရုန်း ထွက်ပြေးကြပါလေရော။ မနက်မိုးလင်းလို့ သစ်ပင်အောက်ဆင်းလာတဲ့ ငပျင်းမတော့ ရတနာထုပ်ကြီးကို တွေ့ပြီး နဝေတိမ်တောင် ဖြစ်နေပါသတဲ့။ ရတနာတွေကများလွန်းတော့ အားလုံးကို မသယ်နိုင်တာနဲ့ နည်းနည်းလောက်ကို ပုဆိုးခါးပုံစထဲထည့်၊ ကျန်တာတွေကို မြေကြီးထဲမြုပ်ပြီး ရွာကို မြောက်ကြွမြောက်ကြွနဲ့ ပြန်လာပါသတဲ့။ရွာသားတွေလဲ ငပျင်းကို နားမလည်နိုင်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး ရတနာတွေ ဘယ်လိုရလာလဲဆိုတာ ဝိုင်းမေးကြသတဲ့။

“ဟီး အနော်ကျောသားပဲ။ ဟိုဘက်ရွာမှာ မစိုမခြောက်တွေကိုဈေးကောင်းပေး ဝယ်နေပါတယ်လို့။”

ငပျင်းလည်း ပြီးပြီးရော ပေါပေါကြီး ဖြေလိုက်တာပေါ့။ ရွာသားတွေလည်း ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါတို့ပွပြီဆိုပြီး ရွာထဲက ရှိသမျှနွားတွေကို ပေါ်၊ မခြောက်တခြောက်နေလှမ်းပြီး ဟိုဘက်ရွာကို အုပ်စုလိုက် သွားရောင်းကြသတဲ့။ ဟိုဘက်ရွာရောက်တော့မှ အလိမ်ခံလိုက်ရမှန်း သိတဲ့ ရွာသားတွေမှာ ဒေါသတကြီးနဲ့ အုပ်စုလိုက် ပြန်လာပြီး ငပျင်းအိမ် ကို မီးတင်ရှို့လိုက်ကြသတဲ့။ အင်တာနက်ကဖေးကပြန်လာတဲ့ ငပျင်းခမျာ ပြာပုံ အတိဖြစ်နေတဲ့ သူ့အိမ်ကိုမြင်လိုက်ရပေမယ့် ဘာမှမပြောဘဲ ပြာတွေကိုတောင်းတစ်လုံးထဲ ကောက်ထည့်ပြီး သုတ်သုတ်သုတ်သုတ်နဲ့ ရွာပြင်ကို ထွက်သွားပါသတဲ့။ စိတ်ဆိုးပုံမရတဲ့ ငပျင်းကိုကြည့်ပြီး ရွာသားတွေလည်း အံ့သြနေကြတာပေါ့။ ငပျင်းလည်း တောထဲသွား၊ ရတနာတွေကို တောင်းထဲထည့်ပြီး ညနေစောင်းလောက်မှ ရွာပြန်လာသတဲ့။ ရတနာတွေပါလာပြန်တဲ့ ငပျင်းကိုကြည့်ပြီး ရွာသားတွေလည်း စပ်စုကြပြန်ပါရော။ ငပျင်းကတော့ ခပ်တည်တည်ပဲ။

“ကိုရီးယားစတိုင် အိုးတိုက်ဖွဲပြာ လုပ်မလို့တဲ့… ဟိုဘက်ရွာမှာ အိမ်ပြာတွေကို ဈေးကောင်းပေးဝယ်နေတယ်။”

ရွာသားတွေလဲ အဟုတ်မှတ်ပြီး ညတွင်းချင်း ကိုယ့်အိမ်ကိုယ် မီးရှို့ကြတာ တစ်ရွာလုံး မီးဟုန်းဟုန်းတောက်ပါလေရော။ မီးအား ဘယ်လောက်ကောင်းလဲဆိုရင် ဆယ်မိုင်အကွာက သန်းတုပ်လို့ ရပါသတဲ့။ နောက်နေ့မှာတော့ တောင်းကိုယ်စီထမ်းလို့ အိမ်ပြာသွားရောင်းတဲ့ ရွာသားတွေခမျာမှာ ခရီးစရိတ်တောင် ကြေအောင်မရောင်းရဘဲ ပြန်လာရပါသတဲ့။ ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်နေတဲ့ ရွာသားတွေဟာ ချက်တင်ကျူနေတဲ့ ငပျင်းကို ဝိုင်းဖမ်းပြီး ဂုန်နီအိတ်နဲ့ထုပ်၊ ကမ်းစပ်က လမုပင်ကြီးပေါ်မှာ ကြိုးနဲ့တုပ်၊ တွဲလောင်းချိတ်ထားပါသတဲ့။ ဒီရေတက်လာရင် ကြိုးဖြတ်ချမယ်ပေါ့။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ နွားကျောင်းသားလေး ဂျွန်ဝူး ဟာ ပုလွေကျူရင်း နွားအုပ်ကြီးကို ကျောင်းလာပါသတဲ့။ ပုလွေသံကြားလိုက်ရတဲ့ ငပျင်းဟာ ဂုန်နီအိတ်ထဲကနေ ဝူးဝါးဝူးဝါးနဲ့ ထအော်ပါလေရော။

“အဟင့် အဟင့် သူကြီးသမီးကို မယူပါရစေနဲ့… မယူပါရစေနဲ့… “

ဂျွန်ဝူးလည်း စိတ်ဝင်စားသွားပြီး လှမ်းမေးသတဲ့။

“သူကြီးသမီးက ဒါလောက်ချောတာ… ဘာလို့မယူချင်ရတာလဲ…”

သူ့သမီးကို ယူရင် သူကြီးရာထူးကို ဆက်ခံရမယ်တဲ့… အနော်ကအေးအေးပဲ နေပါရစေလို့ ကျောတာကို လက်မခံဘဲ သဘူမတောမချင်း ဒီမှာ ချိတ်ထားမယ်တဲ့… အဟင့် အဟင့်…”

“ဟာ… ပိန်းလိုက်တာကွာ… နေရာချင်းတောင် လဲလိုက်ချင်တယ်… ဒီလိုလုပ် ငါ့နွားတွေ မင်းယူ… ငါက မင်းကိုယ်စား အထုပ်ထဲ ဝင်နေမယ်… ဘယ်လိုလဲ…”

ငပျင်းလည်း သဘောမတူချင် တူချင်ပုံလေးနဲ့ လက်ခံလိုက်တာပေါ့။ ငပျင်း နွားအုပ်ကြီးနဲ့ ထွက်သွားချိန်မှာ ဂျွန်ဝူးတစ်ယောက် ဂုန်နီအိတ်ထဲမှာ သွားဖြဲပြီး ကြည်နူးနေပါသတဲ့။ ဒီရေတက်လာချိန်မှာ ရွာသားတွေရောက်လာပါလေရော။

“သူကြီးသမီးကို ယူမယ်… သူကြီးသမီးကို ယူမယ်…”

ဂုန်နီအိတ်ထဲက စူးစူးဝါးဝါးအော်သံကို ကြားလိုက်ရတဲ့ ရွာသားတွေဟာ ဂျွန်ဝူးကို ဝိုင်းရိုက်ပြီး ရေထဲ ကန်ချလိုက်ကြပါလေရော။ (နောက်ပိုင်း ဂျွန်ဝူးဘာဖြစ်သွားသည်ကို အနော်တကယ်မသိပါ။)

“ဟင်း သေခါနီးတောင် တဏှာရူးနေသေးတယ်”

ညနေလည်းစောင်းရော ငပျင်းတစ်ယောက် ပုလွေမှုတ်ရင်း ရွာထဲကို နွားတစ်အုပ်နဲ့ ပြန်လာပါသတဲ့။ ရွာသားတွေလည်း မျက်လုံးပြူး မျက်ဆံပြူးနဲ့ ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို စပ်စုကြပါသတဲ့။

“အနော် ရေထဲလဲရောက်ရော နဂါးမင်းကြီးနဲ့ တွေ့တယ်”

“နဂါးမင်းက ဘယ်လိုပုံလဲဟင်… ကိုစီအမ်တို့၊ ကိုအားဂလီးတို့လိုမျိုး ခပ်ဖြောင့်ဖြောင့်လား…”

“အဟီး… ဟုတ်ဘူး… ကိုမဟာလိုမျိုး ခန့်ချောကြီး…”

“အင်း… အဲဒီတော့…”

“အဲဒီတော့သူက အနော့ကိုပြောတယ်… နွားတွေကြိုက်သလောက် ဖမ်းသွား တဲ့…”

“ဟင်.. ရေထဲမှာ နွားတွေရှိတယ်… ဟုတ်လား…”

“သြော်… မယုံရင် ဒီမှာ အနော်ဖမ်းလာတဲ့ နွားတွေသာ ကြည့်ပေတော့… ပြီးတော့ ပြောလိုက်သေးတယ်… နွားတွေထပ်လိုချင်ရင် ဒီရေတက်ချိန်မှာ ဂုန်နီအိတ်စွပ်ပြီးလာငုပ်လှည့် တဲ့”

ရွာသားတွေလည်း ဝမ်းသာအားရနဲ့ ခုန်ပေါက်ပြီး အိမ်ကိုပြန်ပြေးကြပါလေရော။ နောက်နေ့လည်းကျရော ကမ်းစပ်က လမုပင်တွေမှာ တွဲလောင်းဆွဲထားတဲ့ ဂုန်နီအိတ်တွေ အစီအရီပါပဲတဲ့။ အကြောင်းရင်းကတော့ တစ်ရွာလုံးလိုလို နွားငုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာပါတဲ့။ ဒီရေလည်းတက်လာရော ရွာသားတွေရဲ့ ဇနီးဖြစ်သူတွေဟာ ဝမ်းသာအားရနဲ့ ကြိုးတွေကို ဖြတ်ချလိုက်ကြတာ တဗွမ်းဗွမ်းနဲ့ ဆူညံနေပါသတဲ့။

နောက်နေ့ရောက်တဲ့အထိ နွားငုပ်သွားကြသူ ရွာသားတစ်စုဟာ ပြန်ပေါ်မလာပါဘူးတဲ့။ ဒီအချိန်မှာ ငပျင်းရောက်လာပြီး ပြောပါသတဲ့။

“အဟီး တစ်ခုပြောဖို့ မေ့သွားတယ်… နဂါးမလေးတွေက သိပ်ချောတော့ တော်ရုံလူဆို ပြန်လာချင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဂလိုနဲ့ ငပျင်းဟာ အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ အမျိုးသမီးလေးများကို လက်ထပ်ပြီးသကာလ ရွာသူကြီးအဖြစ် ပျော်ရွှင်စွာ အသက်ထက်ဆုံးနေသွားပါသတဲ့။

ပြီးပါပြီ။
—————————————————————————————-

ဒီပုံပြင်ကပေးတဲ့ သင်ခန်းစာလေးကတော့ အချောင်နေမှ ကောင်းစားကြ။ အဲ မဟုတ်သေးပါဘူး။ များများလိမ်လေ အသက်ရှည်။ အဲ ဒါလည်းမနိပ်သေးဘူး။ သိဘူး။ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ကြိုက်သလို ဆွဲတွေးပေတော့။ ပုံပြင်ကို မကြိုက်ရင် အဲဒါ ပုံပြင်ကို စတီထွင်ခဲ့တဲ့လူရဲ့ အပြစ်သာဖြစ်ပါကြောင်း။

Tags: , , , ,

· · · ◊ ◊ ◊ · · ·