တစ်ခါက ပုပ္ပါးတောင်နားတွင် သစ်ခုတ်စားသည့် မောင်ပွားရှိသည်။ တစ်နေ့သစ်ခုတ်သွားရင်း ဝတ်စုံနီ အပေါ်အောက် ပြောင်ပြောင်ရောင်ရောင်ဝတ်ထားသည့် တုတ်တိုတစ်ချောင်းနှင့် လူတစ်ယောက်ကို တောထဲတွင်တွေ့ရာ မောင်ပွားမနေနိုင်၊ စိတ်ဝင်စား၍ အသာလိုက်ချောင်းသည်။ ထိုလူနီသည် ဟိုနားသည်နားက သစ်ဥသစ်ဖုသစ်မြစ်တို့ကို တူးဆွ၍ တောင်​ခြေနားက ကျောက်ဖျာကြီးတစ်ချပ်သို့ ခါးတောင်းကျိုက်ထဲတွင်ထည့်၍ သယ်သွားသည်။ မောင်ပွားလည်း ဟိုခြုံတိုး သည်ခြုံတိုးနှင့် လိုက်ချောင်းသည်။ ကျောက်ဖျာပေါ်တွင် ပါလာသော သစ်ဥသစ်ဖုတို့ကို သူ့တုတ်တိုလေးဖြင့် ရောကြိတ်ကာ ရလာသော ဆေးရည်ကို ကောက်လျက်လိုက်ပြီးနောက် ပေါင်တစ်ချက်ပုတ်ကာ ထခုန်လိုက်သည်တွင် ထိုလူနီလည်း မိုးပေါ်ပျံထွက်သွားတော့သည်။ မောင်ပွားလည်း အံ့အားသင့်ကာ ငေးကြည့်နေရာမှ “ဟာ ဒါ ဇော်ဂျီ ပဲ” ဟု ဝမ်းသာအားရ ရေရွတ်၍ ပုန်းနေရာမှ အမြန်ခုန်ထွက်ကာ ဆေးကြွင်းဆေးကျန်တို့ကို အငမ်းမရ ကောက်လျက်တော့သည်။ သူ့စိတ်ကူးမှာ အချောင် ဇော်ဂျီကဲ့သို့ မိုးပျံနိုင်ရန်ဖြစ်သည်။ ယင်းနောက် ပေါင်တစ်ချက်ပုတ်ပြီး လေထဲသို့ထခုန်လိုက်သည်တွင် စွေ့ကနဲ မြောက်တက်သွားပါ၏။ သို့သော် တစ်တောင်သာသာမျသာဖြစ်၍ အပေါ်လည်း ဆက်မတက် ​အောက်လည်း ပြန်မကျတော့ဘဲ လေထဲတွင် တန်းလန်းကြီးဖြစ်နေတော့သည်။ နောက်ပိုင်း မောင်ပွားတစ်ယောက် ဝါးလုံးရှည်နှင့် မြေကြီးကို ထောက်ကာထောက်ကာ သွားရသောဟူ၏။ အရပ်ကခေါ်သည်ကား ဟိုမရောက်သည်မရောက် မောင်ပွား ဟူသတည်း။

Note:#Inspired by a story in Shwe Thwe Journal 20 years ago.

Tags: , ,

· · · ◊ ◊ ◊ · · ·

ငယ်ငယ်တုန်းကဖတ်ဖူးတဲ့ စာအုပ်တွေထဲမှာ ကွန်ပျူတာဆိုတဲ့ ဝေါဟာရကို မကြာခဏ တွေ့ခဲ့ပါရဲ့။ တွက်တာချက်တာ အင်မတန်မြန်တဲ့ စက်ကြီးပေါ့။ တစ်နည်းပြောရရင် ကယ်ကူလေတာ အကြီးစားကြီး။

ငါးတန်းရောက်တဲ့နှစ်မှာ ရန်ကုန်ကပြန်လာတဲ့အမေကပြောတယ်။
“ဟဲ့ ကွန်ပျူတာနဲ့ ပုံဆွဲလို့ရတယ်တဲ့”
ကျွန်တော်ဟာ မျက်လုံးလေးဝိုင်းပြီး ပါးစပ်အပြူးသား ဖြစ်သွားတာပေါ့။ ကွန်ပျူတာနဲ့ ပုံဆွဲချင်လိုက်တာလေ… တစ်ပိုင်းကိုသေနေတာပဲ။
ရှစ်တန်းရောက်တော့ ကွန်ပျူတာရှိတဲ့ကျောင်းကိုရောက်တယ်။ ဒါပေမယ့်မကိုင်ရပါဘူး။ ကွန်ပျူတာကိုင်မယ့်လူတွေက သက်သက်ရွေးပြီးသား။ သူတို့လည်းပဲ သနားဖို့ကောင်းပါတယ်။ လူကြီးလာခါနီးတို့ဘာတို့မှာမှ တစ်ခါတစ်လေကိုင်ရရှာတာ။ ကျန်တဲ့အချိန်တွေမှာတော့ အဝတ်အုပ်ပြီး မှန်ခန်းထဲမှာ သော့ခတ်ထားတာပေါ့။ တန်ဖိုးကြီးတယ်မဟုတ်လား။ ဒီလိုပစ္စည်းက ထိန်းသိမ်းနိုင်မှ တော်ကာကျမှာ။ သူတို့များ ပုံဆွဲပြီဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ကျောင်းသားတစ်သိုက်မှာ မှန်ခန်းအပြင်က ရုံးစုရုံးစုနဲ့ ပြူးပြဲငေးကြည့်ရတာ အမောသား။
ကိုးတန်းနှစ်မှာတော့ ကျွန်တော် ကံဇာတာထပြီလေ။ အထက်တန်းကျောင်းရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ တူအရင်းခေါက်ခေါက်အနေနဲ့ တစ်သက်မှာတစ်ခါ ကွန်ပျူတာကိုင်ခွင့်ရပြီ။ တစ်အိမ်လုံး ပတ်ပြေးပြီး လက်ခမောင်းတောင် ခတ်လိုက်ချည်သေး။
မနက်ဖြန်ပဲ လူကြီးလာမှာဆိုတော့ လေ့ကျင့်ချိန်က နှစ်နာရီလောက်ပဲရတယ်။ အဲဒီနှစ်နာရီအတွင်းမှာ မောက်စ်ကိုင်တာရော ပုံဆွဲတာရော စာရိုက်တာရော ဆရာမျက်လုံးပြူးရလောက်အောင် တတ်သွားတယ်။ ပုပ္ပါးတောင်ပုံကိုလည်း အကျအနဆွဲနိုင်အောင် လေ့ကျင့်ထားလိုက်သေး။
နောက်နေ့ မှာတော့ ခေါင်းကိုမော့၊ ရင်ကိုကော့ပြီး ခပ်ကြွားကြွားပဲ ဆွဲပြလိုက်တယ်။ ကျနော့ပုံကိုကြည့်ပြီး မှတ်ချက်ချတာက-
“မန္တလေးတောင်ပုံက လက်ရာမြောက်သားပဲကွ”
တဲ့။
သေဟဲ့ နန္ဒိယ။

Tags: , ,

· · · ◊ ◊ ◊ · · ·